Σκέψεις για τον θάνατο

Ο θάνατος είναι τρομακτικός και απερίγραπτος. Τον φοβάμαι πιο πολύ από οτιδήποτε, αυτόν και ό,τι μυρίζει σαν αυτόν.
Όμως η σκέψη μιας αιώνιας ζωής που μοιάζει γλυκιά στην αρχή, με κάνει τελικά να συνειδητοποιώ την ειλικρινή αναγκαιότητα του θανάτου.

Πώς θα ζούσε η αγάπη, η ύψιστη δικαιοσύνη και η αρμονία σε έναν κόσμο πεθαμένο από την αθανασία;

4 comments:

  1. Αφού έκανες τον "κόπο" κι ασχολήθηκες με τέτοιο θέμα, σε παραπέμπω εδώ...

    http://notforthemass.blogspot.com/2009/01/blog-post_07.html

    Μην ασχολείσαι όμως με τέτοια θέματα, είσαι πολύ νέα ακόμα...

    ReplyDelete
  2. Anonymous2/1/10 15:10

    Δεν συμφονώ το να μην ασχολείται κάποιος με τέτοια θέματα σε αυτήν την ηλικία.Η ζωή είναι τόσο πρόσκαιρη που δεν ξέρουμε αν αύριο η μεθαύριο θα υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο,οπότε κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία που έλεγαν και οι Τρύπες.

    Η δικαιοσύνη δεν υπάρχει σήμερα εν μέρει και λόγου το ότι δεν υπάρχει αθανασία.Οι άνθρωποι ζούνε με την σκεπτικό ας καταστρέψουμε τα πάντα γιατί ούτως η άλλως δεν θα ζήσουμε για πάντα.
    Η αγάπη η αληθινή επίσης εφόσον είναι αληθινή πρέπει να έχει τα φόντα να διαρκέσει για πάντα και η αρμονία έχει σχέση και με την αθανασία γιατί πόσο αρμονικά να ζήσεις την ζωή σου όταν χτυπάει ο θάνατος κάποιον συγγενή η φίλο σου;

    Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να συμβιβαστούμε με τον θάνατο γιατί δεν φτιάχτηκε ο άνθρωπος για να πεθαίνει και για αυτό δεν μπορεί να το δεχθεί σε σχέση με άλλα φυσιολογικά πράγματα.Η σκέψη της αιώνιας ζωής τρομάζει γιατί την σκεφτόμαστε με τα σημερινά δεδομένα,τα δεδομένα αυτά όμως πολύ σύντομα θα αλάξουν...

    ReplyDelete
  3. Όπως είχε πει και ο ποιητής "ο θάνατος είναι ενα σκαλοπάτι στην αντίπερα όχθη" κάτι τόσο απλό αλλά και τόσο άγνωστο... Ίσως θεωρηθώ αρκετά υλιστής, αλλά άποψή μου είναι πως απο κει και πέρα δεν υπάρχει τίποτα... Αυτό που απομένει είναι η "αύρα" σου, η σκέψη στους δικούς σου ανθρώπους, και φυσικά το "έργο" σου... Αν και είμαι 25, ένα τυχαίο και αστείο τώρα που το σκέφτομαι γεγονός, με έφερε πολύ κοντά στο να "περάσω το σκαλοπάτι" (θα στο αναλύσω κάποια άλλη στιγμή). Το αποτέλεσμα πάντως ήταν να αλλάξω εντελώς ως "Δημήτρης" και να προσπαθώ να είμαι παραγωγικός... Ισως η "δουλειά" μου δεν ενδιαφέρει κανένα, όμως εγώ για μένα μπορώ να με χαρακτηρίσω "ευτυχισμένο άνθρωπο"

    ReplyDelete
  4. Είναι αλήθεια ότι έχω περάσει πολλές στιγμές, ιδίως βράδια, να σκέφτομαι τη στιγμή του θανάτου μου...αρκετά creepy μπορώ να πω. :p
    Δε θεωρώ πάντως ότι είσαι υλιστής με μια αρνητική έννοια, κι εγώ δε θεωρώ ότι υπάρχει κάτι πέρα από τον θάνατο, πέρα από την ανυπαρξία. Η απόλυτη ησυχία...
    Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήσουν πολύ παραγωγικός πάντως! Δηλαδή τώρα έχεις βάλει τούρμπο, ποιος σε φτάνει! :)

    ReplyDelete